เซอร์ไพรส์แต่งงาน: มหาเศรษฐีลึกลับของฉัน

บทที่หนึ่ง หาใครสักคนมาแต่งงาน

เตียงผ่าตัดเตียงหนึ่งถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด บนเตียงนอนอยู่ผู้หญิงคนหนึ่งที่หมดสติ

กานดาพึ่งพาสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ สิ่งที่เธอเห็นคือไฟผ่าตัด และบุคลากรทางการแพทย์ที่สวมชุดผ่าตัด สุดท้ายเธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นคือปาลิน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

ขณะนี้ปาลินมีดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความโหดร้ายจากแผนการที่สำเร็จ

'ฉันจะตายแล้วหรือ? ฉันไม่อยากตาย ใครช่วยฉันหน่อย?' กานดาภาวนาในใจ แต่เมื่อยาสลบถูกฉีดเข้าไป สติของเธอก็พร่ามัวมากขึ้น

ได้ยินว่าก่อนตาย คนเราจะนึกถึงชีวิตของตนทั้งหมด

กานดาในช่วงเวลาสุดท้ายนึกถึงคอปป์ แฟนหนุ่มที่เธอรักมาตลอด ผู้ชายคนนี้ที่เธอรักมาแปดปี ช่วงเวลาที่เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่การแต่งงาน เขากลับไปมีอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ

สิ่งที่ทำให้กานดารู้สึกสิ้นหวังไม่ใช่แค่การทรยศในความรัก ผู้ชายเลวคนนั้นต้องการใช้ไตของเธอเพื่อผ่าตัดให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

กานดานึกถึงช่วงเวลาก่อนที่เธอจะหมดสติ ดวงตาของผู้โจมตีที่อยู่หลังหน้ากากดูคล้ายคอปป์มาก

'ครั้งนี้ฉันจะตายจริงๆ หรือ? ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉัน? ถ้าฉันตาย สามีของฉันจะร้องไห้ไหม? คงไม่ใช่มั้ง? เพราะเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน...' กานดาคิดถึงสามีปัจจุบันของเธอในที่สุด ผู้ชายที่แต่งงานแฟลชกับเธอ

ประตูห้องผ่าตัดถูกเตะเปิดอย่างแรง กานดาดูเหมือนจะเห็นพศิน สามีของเธอ เขาดูเหมือนมาช่วยเธอ

เวลากลับไปเมื่อหลายวันก่อน กานดาที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศไปหาคอปป์ที่เธอรักมานานด้วยความดีใจ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นคอปป์กับปาลิน ลูกพี่ลูกน้องของเขากอดกันอยู่

ปาลินนั่งอยู่บนรถเข็นเหมือนดอกไม้ขาวอ่อนโยน เธอมองกานดาแล้วร้องไห้พูดว่า "พี่สาวจะให้อภัยและยอมให้เราได้อยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ?"

กานดาไม่อยากให้อภัยลูกพี่ลูกน้องของเธอ แม้แต่ยังอยากตบหน้าผู้หญิงเลวคนนี้

สิ่งที่ทำให้กานดารู้สึกหดหู่จริงๆ คือคอปป์

ไอ้เลวคนนี้ใช้การแต่งงานมาขู่เธอ ถ้าไม่ยอมให้ไตรักษาปาลิน ก็จะทำให้เธอหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

คอปป์ในฐานะทายาทของตระกูลทับทอง ครอบครัวเบื้องหลังมีสถานะอันสูงส่งมาก กานดารู้ว่าเขาทำได้

ครั้งหนึ่งครอบครัวของกานดาก็เคยมีสถานะเดียวกัน เพียงแต่เพราะเหตุการณ์บางอย่าง ตระกูลศรีเรืองจึงตกจากบัลลังก์ของสี่ตระกูลใหญ่ สถานะของครอบครัวเธอถูกแทนที่ด้วยตระกูลผลิพัฒน์ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่

ตระกูลทับทองในฐานะหัวหน้าของสี่ตระกูลใหญ่ เป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการช่วยให้ตระกูลศรีเรืองกลับมาสู่สถานะเดิม

การแต่งงานระหว่างกานดาและคอปป์เป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสายตาของพ่อเธอ

แต่ในสายตาของกานดาขณะนี้ ความหวังที่เรียกว่านั้นเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น

กานดายืนอยู่หน้าประตูสำนักงานทะเบียนสมรส มองไปยังที่ไกลๆ รอคอยการมาถึงของใครสักคน นั่นคือชายคนหนึ่งที่เว็บไซต์หาคู่แนะนำให้เธอ อีกฝ่ายรีบหาผู้หญิงที่มีความประพฤติดีมาแต่งงานเพื่อรับมือกับความรำคาญจากการเร่งรัดแต่งงานจากบ้าน

"คอปป์ ไอ้เลวเอ๊ย อยากใช้การแต่งงานมาขู่ฉันงั้นหรือ ฉันจะหาผู้ชายสักคนมาแต่งงาน! ฉันจะให้เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ไม่มีใครแทนที่ได้" กานดาพูดกับตัวเอง ขณะนี้เธอกลั้นความโกรธไว้เต็มท้อง เริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะแล้ว

ที่ไกลๆ มีรถเก๋งธรรมดาคันหนึ่งขับมา ผู้ชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำเดินลงจากรถ กานดาเห็นหน้าตาของอีกฝ่าย จำได้ทันทีว่านี่คือชายที่จะมาแต่งงานกับเธอต่อไป

ผู้ชายชื่อพศิน ทับทอง ตอนแรกที่เห็นนามสกุลนี้ กานดายังกังวลว่าเขาจะเป็นคนของตระกูลทับทองหรือเปล่า แต่ข้อมูลที่อีกฝ่ายกรอกมาคือพนักงานเล็กๆ ของบริษัทหนึ่งในตระกูลทับทอง นามสกุลเดียวกันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น

พศินเดินมาหน้ากานดา มองเธอขึ้นลง "คุณคือคุณกานดาใช่ไหม? ไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยกว่าในรูปอีก"

หน้าตาของพศินหล่อมาก เต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายยิ้ม มุมปากที่โค้งขึ้นนั้นมีความสง่างามและความเสเพลนิดหน่อย กานดารู้สึกว่าจุดหมายที่ดีที่สุดของผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นบริษัทโมเดลมากกว่าพนักงานเล็กๆ ในออฟฟิศ

"ขอบคุณสำหรับคำชม คุณก็หล่อมากเหมือนกัน" กานดาตอบอย่างสุภาพ

"งั้นคุณกานดา คุณแน่ใจแล้วว่าจะแต่งงานกับผมใช่ไหม?" พศินถามอีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ กานดานึกถึงคอปป์ ผู้ชายที่เธอเคยรักมาอีกครั้ง แต่พอนึกถึงท่าทีใกล้ชิดของเขากับปาลิน ทำให้ใจเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตและความเกลียดชัง

"ฉันคิดแล้ว เราแต่งงานกันเถอะ" กานดามองพศินด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูด

"ได้ งั้นเราเข้าไปกันเถอะ" พศินจับมือกานดาอย่างเป็นธรรมชาติ พาเธอเดินเข้าไปในสำนักงานทะเบียนสมรส

การกระทำที่เป็นธรรมชาติของพศินทำให้กานดาเกิดความสงสัย 'เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก เขาทำแบบนี้จะไม่สุภาพเกินไปหรือ? หรือว่าข้อมูลที่เขากรอกมาเป็นของปลอม? หมอนี่เป็นพ่อหนุ่มจริงๆ แต่นั่นก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราแต่งงานกันก็ไม่ใช่เพราะรักแท้'

กานดาลืมความไม่พอใจในใจนั้นไปเสียสิ้น แล้วเริ่มกรอกแบบฟอร์ม เมื่อเจ้าหน้าที่เก็บแบบฟอร์มของพวกเขาและส่งใบทะเบียนสมรสให้ ใจของกานดาก็เกิดความรู้สึกสดชื่นขึ้นมา

"ครั้งนี้ไม่มีใครมาใช้การแต่งงานขู่ฉันได้อีกแล้ว" กานดามองใบทะเบียนสมรส หน้าของเธอในที่สุดก็ยิ้มออกมา

ไม่นานโทรศัพท์ในกระเป๋าของกานดาก็ดังขึ้น เธอดูหมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปบ้าง

กานดาถือโทรศัพท์เดินไปด้านข้างแล้วรับสาย

"ฮัลโหล คุณปู่กิตติ มีอะไรหรือคะ?" เสียงของกานดามีความอบอุ่นเล็กน้อย

ถ้าจะว่าคอปป์ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง ปู่ของคอปป์ยังทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เพราะการแต่งงานของทั้งคู่เป็นเขาที่กำหนดไว้

ในโทรศัพท์ดังเสียงร่าเริงของคุณปู่กิตติ "กานดาจ๋า ได้ยินว่าเธอกลับจากต่างประเทศแล้ว ทำไมไม่มาหาปู่ล่ะ? ปู่คิดถึงเธอมากเลยนะ งั้นพรุ่งนี้ปู่จะจัดงานเลี้ยงที่บ้าน เธอมาด้วยนะ พอดีปู่จะแนะนำลุงของคอปป์ให้เธอรู้จัก"

คำพูดของคุณปู่กิตติทำให้กานดาเงียบไป เธอรู้ว่าคุณปู่กิตติอยากเห็นเธอกับคอปป์แต่งงานมากที่สุด แต่พวกเขาทั้งคู่ไม่มีความเป็นไปได้แล้ว และเรื่องการแต่งงานของกานดาไม่มีใครรู้ เธอไม่ได้แจ้งใครเลย

"รู้แล้วค่ะคุณปู่ หนูจะไป" กานดาตอบรับไว้ก่อน และเธอเตรียมจะหาเวลาเล่าสถานการณ์จริงให้คุณปู่กิตติฟัง

กานดาวางสายแล้วรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้เธอข้างหลัง เมื่อเธอหันไปก็เห็นพศิน คู่แต่งงานแฟลชของเธอ

"คุณยังมีธุระอะไรอีกไหมคะ คุณพศิน" กานดาถาม

พศินยักไหล่ หน้ายังคงมีรอยยิ้มเสเพลนั้น "ผมแค่อยากถามว่าคุณกานดายังจำข้อตกลงของเราเมื่อกี้ได้ไหม?"